· 

Van overleven naar leven

 

Mensen begeleiden, bloggen, schrijven, verbinden, passie, hypnotherapie, hypnose en ga zo maar door. Niet alleen mijn werk maar mij passie

Spring in het diepe hoor ik mezelf zeggen, doe het NU. Whatever it takes !

Zolang als ik me kan herinneren vertellen mensen mij dat ik moet gaan schrijven. Inmiddels nader ik de 55. Al heel vaak dacht ik " ja dat moet ik doen " maar mijn pogingen strandden altijd vruchteloos. Waarom? Omdat ik zo'n klein irritant stemmetje in mijn hoofd had. Dat stemmetje vertelde me altijd tijdens het schrijven dat een zinnetje niet goed liep, dat er geen lijn in mijn verhaal zat, dat mensen hier niet op zaten te wachten en vooral dat het niet interessant genoeg is om te delen. De strijd tussen het hoofd en hart.

Dus bladzijden vol geschreven die vervolgens weer in de prullenmand verdwenen. Tot vandaag!

Heb ik een AHA moment? Ja dat heb ik.
Ik hoef namelijk niet naar mensen " toe " te schrijven. 
Als jij je aangetrokken voelt tot wat ik schrijf dan resoneer je met mijn energie en alleen dan kan ik je het beste van mezelf geven. Vanuit mijn hart. Niet denken maar doen.

Dan vind jij mij, ik hoef je niet te zoeken. Gewoon door mezelf te zijn.
De ene AHA na de andere AHA borrelt op vanuit mijn binnenste de laatste tijd.

Op Facebook wordt je gebombardeerd met pagina's die je vertellen hoe je een praktijk opbouwt. Sommige hebben lijsten met checkpoints, andere hebben webinars, sales pitches, motivators, inspirators, en heel veel meer.
Het duizelt me soms als ik ze voorbij zie komen. Want wat is wijsheid, waar kies ik voor? Kies ik voor mijn hoofd of mijn hart? Ik wil niet manipuleren, berekenend denken.

Ik wil er gewoon voor je zijn en tussen de regels van al die adviezen lichtte als vanzelf de woorden op in mijn hoofd. Ik voelde het in iedere vezel van mijn lijf. Ik ben mijn eigen sales pitch!.  

 

De behoefte om te schrijven is er altijd geweest, ik wilde tot vandaag altijd een boek schrijven.
Een boek over leven, maar ook overleven, een spatie verschil maar in werkelijkheid een oceaan. Heel veel jaren was ik aan het overleven. Ik wilde vertellen over mijn ervaringen en de inzichten die het me gebracht heeft. Vaak met heel veel pijn en het gevoel van falen. Tot ik begreep dat falen niet bestaat. Het is vallen, opstaan en doorgaan totdat. 
Leren, ontwikkelen, verbinden, groeien en delen met jou en anderen. Dat is wat ons allemaal verder brengt.
Stap voor stap werd het mij duidelijk. Ik begon van vanuit overleven te leven. 

Vanuit het NU bloeit mijn authentieke kracht op, iedere dag sterker.


In de kern heb ik altijd mensen willen helpen. Ik hoef helemaal geen boek te schrijven, ik hoef alleen maar mijn zelf te zijn. Dat is alles wat nodig is. Schrijven vanuit mijn hart, vanuit wie ik ben. Ik schrijf over wat alles wat mijn hart me ingeeft " as we speak " wat ik ervaar in het NU


Mijn zelf verbinden met mensen om me heen is iets wat ik eigenlijk mijn hele leven al doe. Ik was altijd al dat meisje waar iedereen altijd mee wilde praten, waar mensen hun " verhaal " kwijt konden. Ik kon altijd al luisteren, me verbinden met de persoon in kwestie. It comes natural to me. Het is wie ik ben. 
Ik weet nog dat ik als klein meisje al wars was van maatschappelijke status en uiterlijk vertoon.

Men noemde mij een rebel maar ik weet nu beter.

Ik maakte geen onderscheid tussen een dokter en een schoonmaker. Maatschappelijke status en uiterlijk vertoon is niet wie je bent. Wie je werkelijk bent zit van binnen.
Het maakt mij niet uit of je op de universiteit hebt gezeten of je school niet hebt afgemaakt, of je rood, groen, geel, wit bent, of je rijk bent of arm. Ieder mens is uniek, ieder met zijn eigen levensverhaal, eigen ervaringen, eigen beeld van de wereld om je heen. Dat is wie jou maakt tot wat je nu bent op dit moment. Hier en nu.
De verhalen die je vertelt aan jezelf ordenen de wereld om je heen. Het bepaalt de manier waarop jij in het leven staat. 

Je leven is een reis, het doel is belangrijk maar hoe je de reis beleeft is aan jou.
Je kan alleen reizen, dat is prima als je dat wil. Maar je mag ook samen reizen met anderen. Zodat je ervaringen, inzichten en jouw verhaal kan delen met iemand.Ik wil delen met je dat je iedere minuut van je leven " onderweg" bent ergens naartoe. Waar naartoe en hoe snel, dat bepaal jij door de keuzes die je maakt in je leven.

Ik vind persoonlijk de metafoor van een schip altijd heel mooi. Het is belangrijk is dat je begrijpt dat je altijd altijd de kapitein op je eigen schip bent en blijft, zodat je weet dat je altijd je koers blijft varen.
Geef je het stuurwiel uit handen als kapitein of laat je het los dan kan het zomaar zijn dat je er na verloop van tijd achterkomt dat je afgeweken bent van je route en dan moet je bijsturen als kapitein. Alles wat je tot je beschikking hebt gebruiken om je route te corrigeren. Whatever it takes ! 
En dan heb je soms een reisgenoot nodig om dat samen te doen met je zodat je geen onnodige manoeuvres uitvoert die je verder van je doel brengen. Een stuurman of vrouw in mijn geval die samen met jou ervoor zorgt om het stuur om te gooien. Daarna ga je weer alleen verder misschien maar lig je weer stevig op koers.
Ik ga niet over jouw reis en doel, dat bepaal je zelf. Ik help je alleen maar tijdelijk met bijsturen als je het niet alleen kan. Omdat je er even niet meer de kracht voor hebt om het alleen te doen. 
Dat is wie ik ben. Ik wil je het beste van mezelf geven, mijn hart, mijn kennis, mijn vaardigheden, mijn ervaring en mijn inzichten die mij hebben gebracht waar ik ik nu ben.
I do whatever it takes, jij ook?